این گفتگو را در زیر می خوانید:
خبرنامه امیر کبیر: هدف پروژه دفن شهدا در دانشگاهها چیست؟
اعلایی: دانشگاه از ابتدای انقلاب مسئله نظام بود، همواره گروهها و تشکلهای گوناگونی در دانشگاه حضور داشتند که بعضا مخالف نظام عمل میکردند. در آن زمان در سه دانشگاه پلی تکنیک، تهران و شریف، ۱۱ تشکل جدی دانشجویی وجود داشت که تنها یکی از آنها هوادار حکومت بود. حتی در آن زمان فضا به گونه ای نبود که تشکلی، کسی از سران حکومت را به دانشگاه دعوت کند. چون در آن زمان دانشگاه در دست حکومت نبود. اما با جریان انقلاب فرهنگی و تصفیه شدید در طی دوسال، دانشگاه باز شد . گاها از کلاس ۴۰ نفری فقط ۳ نفر باقی ماندند. اینگونه دانشگاه ابزاری در دست حاکمیت شد تا به این نقطه رسیدیم.
حاکمیت همواره با دانشگاهها مشکل داشته است، حالا که انجمن های اسلامی از فضای حکومتی خارج شده اند و از اسلام قرائتی حکومتی ندارند، حکومت دست به دامان زور و اعمال قدرت شده است. یکی از روشهای اعلام حضور و قدرت نمایی در دانشگاه دفن شهدا در دانشگاه است، با شیوه ای سمبلیک و نمادین.
همانگونه که در ابتدای انقلاب برای اعمال حجاب در جامعه ، طی انقلاب فرهنگی شعار “یا روسری یا تو سری” را مطرح کردند. بقول یکی از بزرگان حکومت: رضاخان مردم را با زور بی حجاب کرد، ما مردم را با زور با حجاب.
با شعارها و نمادهای مذهبی و دینی، و استفاده از ارزشها قصد اعمال سلطه را بر مردم دارند.
خبرنامه امیر کبیر: پس از نظر شما این حرکت دو هدف را دنبال می کند : ۱-امتداد انقلاب فرهنگی ۲-اسلامی کردن دانشگاهها.
اعلایی: این حرکت انقلاب فرهنگی نیست، تنها ایجاد پایگاه و پاتوقی جدید برای حاکمیت در دانشگاههاست. اینان پیشتر از این پایگاههایی چون دفتر نهاد رهبری و بسیج دانشجویی را در دانشگاه ایجاد کردند، در حالیکه حضور این عناصر در دانشگاه هیچ محلی از اعراب ندارد. حال به فکر ایجاد پاتوقی جدید و قدرتمند به نام یادمان شهدا افتاده اند.
خبرنامه امیر کبیر: تفاوت این پاتوق جدید با آن دو پایگاه قبلی چیست
دفتر نهاد رهبری و بسیج دانشجویی دو پروژه شکست خورده اند که به اهدافی که می خواستند نرسیده اند. این دو پایگاه در طی این سالها تحت تاثیر جو اخلاقی و فرهنگ حاکم بر دانشگاهها قرار گرفته اند و داشتن تعاملات با دانشجویان سبب شده که مدنی تر عمل کنند.
این پایگاه جدید دست طرفداران افراطی حاکمیت را باز می کند تا برای اجرای هر برنامه ای سر قبر شهدا حاضر شوند، زیرا خود را مالک آن شهدا می دانند. عناصر حاکمیت می خواهند برنامه های افراطی خود را در این پایگاه تعریف کرده و نهاد رهبری و بسیج دانشجویی را نیز با خود همراه ساخته و به سمت رفتار غیر مدنی در دانشگاهها ببرند. ایجاد میلیشای نظامی برای مبارزه با دانشجویان و جریانهای دانشجویی.
خبرنامه امیر کبیر: در مورد اسلامی کردن دانشگاهها که هدف دیگر این پروژه است بیشتر توضیح دهید.
اعلایی: پروژه اسلامی کردن در دانشگاهها در طی این ۳۰ سال بطور جدی پیگیری شده است. الگوها و مکاتب جامعه شناسی و فلسفی که امروز در دانشگاهها تدریس می شود، پس از انقلاب فرهنگی استحاله عظیمی یافته، در و دیوار دانشگاهها پر از شعارها و دیوار نوشته های اسلامی است، اساتید منتقد حذف شده و دیگر اساتید از ترس اخراج مدافع امیال حاکمیت گشته اند، دانشجویان برای ادامه تحصیل باید ظاهری مورد پسند حکومت داشته باشند و…. پس اسلامی سازی در دانشگاهها انجام شده است.
اما موضوع دیگر درصد مقبولیت نظام حاکمه در دید مردم است، آمار رسمی حاکی از شرکت ۴۷ درصدی مردم در انتخابات است. پس ۵۳ درصد مردم مشروعیتی برای نظام قائل نیستند و در انتخابات شرکت نمی کنند. با تسری این موضوع به دانشگاه می بینیم که حداقل ۵۳ درصد دانشجویان اصلا اخلاق و قیافه حکومتی در دانشگاه را برنمی تابند، پس دولت قادر نخواهد بود که اینگونه، با تصرف دانشگاه، آن را اسلامی کند.
خبرنامه امیر کبیر: چرا شهید را ابزاری برای ایجاد پایگاه جدید در دانشگاه کرده اند
اعلایی: دیگر نیروی حکومتی نداشتند که در دانشگاه بیاورند، حتی وزارت اطلاعات هم در دانشگاه پایگاه دارد، حراست دانشگاه!
دفن شهید ویژگی های خاصی برایشان دارد. اما موضوعی که اینجا قابلیت طرح دارد اینست: آیا حکومت از علاقه شدیدش به شهداست که این پروژه را آغاز کرده است ؟
اگر پاسخشان مثبت باشد، اولی تر این است که این شهدا را در مجلس، قوه قضاییه، وزارتخانه ها و حوزه های علمیه که محل کار خودشان است دفن کنند. اما می بینیم که آنجا دفن نمی کنند و به دانشگاه می آورند یا کوهستانها و جاهایی که محل تفریح مردم است. امروز حکومت در دستان اقلیتی است که قصد تصرف امکان مختلف را دارد و شهدا را ابزاری برای تصرف جاهایی که در دسترسش نیست قرار داده است. حکومت می داند که در دانشگاه جایگاه ندارد، پس پشت شهدا سنگر گرفته و از آنجا برای تصرف دانشگاه حمله می کند.
خبرنامه امیر کبیر: شما به عنوان فردی که مدتها در جبهه ها حضور داشتید به نظر شما آیا خانواده های شهدا با این عمل موافقند؟
اعلایی: هیچ کسی از جانب خانواده ی آنها نمی تواند صحبت کند. خانواده های شهدا از طیف های متفاوتی هستند، موافق،مخالف…. همه ی مردم حتی آنان که مخالف جنگ هستند، برای شهدا احترام قایلند. آنها برای دفاع از وطن کار خود را درست انجام داده اند.
ما بر اساس تحلیل می گوییم حکومت دارد از این شهدا استفاده ی ابزاری می کند و این موجب وهن آنهاست. ممکن است حکومت بگوید که این اقدام نوعی احترام به شهداست. اگر واقعا به چنین چیزی معتقدند چرا در مقابل خانه، دولت، مجلس و قوه قضاییه این کار را نمی کنند.
خبرنامه امیر کبیر: طی سه سال اخیر، موارد اعتراض زیادی به این پروژه در دانشگاه ها شده و مصداق وهن اینجاست که دانشجویان به آنچه بهشان تحمیل شده باشد احترام نمی گذارند.
اعلایی: اینجا بحث، بحث حکومت است نه خانواده ی شهدا، همه ی شهدایی که در دانشگاه ها دفن می شوند گمنام هستند و حکومت متولی امر است نه خانواده ها! خانواده ی شهدا می توانند اعتراض ویژه کنند، ولی موضوع حکومتی است. رفتار حکومت با جامعه مدنی و احزاب نیز به گونه ای شکل گرفته که گویی چون سنگ لحدی مانع فعالیت آنهاست. دولت می تواند ادعای وکالت خانواده ی شهدا را بکند، همانگونه که احمدی نژاد را برآمده از آرای کل مردم می داند.
خبرنامه امیر کبیر: بحث شهدای گمنام، آیا جایگاه واقعی دارند؟
اعلایی: پاسخ مشکل است. تعداد اسرا و شهدا در یک جنگ به طور دقیق مشخص نیست و در اثر اتفاقاتی ممکن است پیدا شوند. ما بخش عمده ی زمین هایمان در غرب و جنوب هنوز مین گذاری است و پاکسازی نشده و هنز ممکن است شهدایی باشند که پیکرهایشان پیدا نشده باشد. مثلا در جنبشهای مدنی در بسیاری از کشورها وقتی تعدادی کشته می شوند، تعداد دقیق مشخص نیست. در ۱۵خرداد خمینی گفت که ۱۵۰۰۰کشته دادیم در حالی که آمار رسمی از خرداد تا انقلاب حدود ۲۴۰۰نفر بود. ما نمی توانیم به قطعیت بگوییم که کشته شدگان فقط همین ۲۴۰۰ نفر بودند، زیرا بسیاری از اینها اصلا شناسایی نمی شوند. در جنگ که شما صدها هزار نفر کشته دارید احتمالات خیلی بالاست و ادعای راست بودن آن را نمی توان رد کرد.
خبرنامه امیر کبیر: و وظیفه ی دانشجویان؟
اعلایی: دانشجویان خود وظیفه ی خود را بهتر می دانند. من اگر دانشجو بودم اجازه ی این کار را نمی دادم.
پستها
